آرشیونمایش دوبارگی

«و الان من از شما می‎پرسم. من می‎گم کسی که می‎خواد خودشو نابود کنه، ورمیداره تئاتر کار کنه؟ اونم شاه لیرو؟» این سوالی‌ست که در انتهای اولین صحنه‌ی نمایش دوبارگی ، دختر(سنا پورسعیدی) از ما می‌پرسد. در آخرین صحنه از نمایش دوبارگی نیز همین سوال را زن(ساناز نظری) دوباره می‌پرسد. کل نمایش « دوبارگی » در میانه‌ی این سوال می‌گذرد. بعد از اولین سوال، نمایش بیش از آن‌که تلاشی برای جواب باشد، بستری را برای مخاطب فراهم می‌کند تا با دغدغه‌ها و زندگی نویسنده/کارگردانی (جمال ساقی‌نژاد) آشنا شود که خودش را نابود کرده است. تکرار همان سوال در آخرین صحنه، خطاب به مایی که حالا حداقل با بخشی از زندگی شخصیت نویسنده کارگردان آشنا شده‌ایم، چالش‌برانگیز است. این سوالی‌ست که وقتی سالن نمایش را ترک می‌کنیم همراه ماست: «کسی که می‎خواد خودشو نابود کنه، ورمیداره تئاتر کار کنه؟ اونم شاه لیرو؟»

"مجسم کن یک اقیانوس غلیظ یاس و نا امیدی و بی حوصلگی ، تو را با یک هواپیما می آورند بالای این اقیانوس هی خسته می شوی داد می زنی می بینی هواپیمایی که از تو دور می شود اما مصمی مصممی که نگذاری این اقیانوس تو را را ببلعد . او آنقدر قوی است که با کوسه و نهنگ هایی که به شدت آشنایند مبارزه کند .دو چیز عجیب آزارش می داد یک آن هواپیما که دور می شد دو کوسه و نهنگ هایی که می گفت عجیب شبیه آدم های دور و برش هستند . کل ماجرا همین است ، کسی که از زندگی خسته شده بر می دارد تئاتر کار کند ؟!"

از ۲۰ آبان ۹۵